Sunday, 17 June 2018

അച്ഛനെയാണെനിക്കിഷ്ടം !

ഇന്ന് ഫാഥേഴ്സ് ഡേ !

മാതൃദിനത്തോളം ഒന്നും ആഘോഷിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ദിനം.
അതില്‍ ഒരച്ഛനും പരിഭവപ്പെടില്ല എന്നതാണ് ദിനത്തിന്‍റെ പകിട്ട് കുറയ്ക്കുന്നതും.

എല്ലാവരും സ്വന്തം അച്ഛനെ നന്ദിയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും ഓര്‍ക്കാന്‍ ഒരു ദിവസം എന്ന നിലയ്ക്ക് പ്രസക്തമാണ് ഈ ദിനവും.. പ്രത്യേകിച്ച് മാറിയ കാലഘട്ടത്തില്‍.

ചരിത്രം രേഖപെടുത്തി തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്‍പ് തന്നെ പുരുഷാധിപത്യം മനുഷ്യസമൂഹത്തില്‍ നിലനില്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് സ്വാഭാവികമായും ദൈവം "പിതാവാണ്" മിക്ക മതങ്ങളിലും.. അതിപ്പോള്‍ യെഹോവയായാലും അല്ലാഹു ആയാലും ബ്രഹ്മാ-വിഷ്ണു-മഹേശ്വരന്‍മാരായാലും എന്തിനേറെ... നോര്‍സ് മിതോളജിയിലെ ഒഡിന്‍ ഓള്‍ഫാഥര്‍, ഗ്രീക്ക് പുരാണങ്ങളിലെ  സ്യൂസ് എല്ലാവരും പരംപിതാമഹന്‍മാരാണ്.


ആര്‍ഷഭാരതസംസ്കാരത്തില്‍ കുറച്ചുകൂടെ പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്..മരണാനന്തരം എത്തിപ്പെടുന്ന പിതൃലോകം എന്നൊരു തലം തന്നെയുണ്ട് . അതുപോലെ ആചാര-അനുഷ്ടാനങ്ങളില്‍ ഒക്കെ പിതൃക്കള്‍ക്ക് പ്രത്യേകസ്ഥാനം കല്പിക്കപ്പെടുന്നു.

90's kids എന്ന ഓമനപ്പേരില്‍ വിളിക്കപ്പെടുന്ന എന്‍റെയൊക്കെ കാലഘട്ടത്തില്‍ ചാക്കോമാഷിനെപ്പോലെ ഭീകരന്മാരായ അച്ഛന്‍മാരെയും പ്രേമം സില്മയിലെ രണ്‍ജി പണിക്കര്‍  മോഡല്‍ ഫ്രണ്ട്ലി അച്ഛന്‍മാരെയും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

പിതൃ ദിനം ആയത് കൊണ്ട് ഓര്‍മ്മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന 3 അച്ഛന്‍മാരെ പറ്റി പറയട്ടെ

3.നവോദയയിലെ എന്‍റെ ജൂനിയര്‍ ആശംസ് ന്‍റെ അച്ഛന്‍
നന്നായി വരയ്ക്കുമായിരുന്ന ആശംസിനെ അച്ഛന്‍ ഓരോ മത്സരത്തിനും വീട്ടില്‍ നിന്ന് സ്കൂളില്‍ വന്ന്  കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോവുന്നത് ഞാന്‍ നോക്കിനിന്നിട്ടുണ്ട്.

2.നവോദയയില്‍ എന്‍റെ ബാച്ച്മേറ്റ് എല്‍ദോസ് ന്‍റെ ഫാദര്‍ -
നവോദയയില്‍ താമസിച്ചു പഠിക്കുമ്പോള്‍ വീട്ടുകാരെമാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കാണുന്ന "പാരെന്റ്സ് ഡേ" ഒഴിച്ചാല്‍  വീട്ടുകാരുമായുള്ള ആകെയുള്ള കണക്ഷന്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഉള്ള കത്തെഴുത്ത് ആയിരുന്നു.
സ്വാഭാവികമായും കുട്ടികളുടെ കത്തുകള്‍ അടുത്ത മാസം പേരന്റ്സ്‌ ഡേയ്ക്ക് വരുമ്പോള്‍ കൊണ്ട് വരേണ്ട (തീറ്റ)സാധനങ്ങളുടെ നീണ്ട ലിസ്റ്റും മറ്റുമായിരിക്കും. അച്ഛനമ്മമാര്‍ടെ കത്ത് ടിപ്പിക്കല്‍ "നന്നായി പഠിക്കണം.നല്ല മാര്‍ക്ക്‌ വാങ്ങണം " ലെവല്‍ ആയിരിക്കും.

എന്നാല്‍ എല്‍ദോസ് ന് വരുന്ന കത്തുകള്‍ അസാധാരണമായിരുന്നു.
ഓരോ പോസ്റ്റ്‌ കാര്‍ഡിലും ഗണിതശാസ്ത്രത്തിലെ ഓരോ സൂത്രവാക്യങ്ങള്‍ , തിയറങ്ങള്‍ , കൗതുകകരമായ വസ്തുതകള്‍ അങ്ങനെ അങ്ങനെ പോവും.
ഇപ്രകാരം പഠിച്ച എല്‍ദോസ് പത്താംക്ലാസ് CBSE MATHS എക്സാമില്‍ നൂറില്‍ നൂറ് വാങ്ങിയത് ഒട്ടും അതിശയോക്തി അല്ലല്ലോ..
 

1. കെ.സുബ്രഹ്മണ്യന്‍

എന്‍റെ അച്ഛന്‍ തന്നെ (സ്വാഭാവികമായും)

ഏതൊരു കുട്ടിയുടെയും ആദ്യത്തെ സൂപ്പര്‍ ഹീറോ അവരുടെ അച്ഛന്‍ ആയിരിക്കും എന്ന ക്വോട്ട് സത്യം തന്നെയാണ്.

 അച്ചമ്മയുടെയും അച്ചച്ചന്റെയും ഏഴു മക്കളില്‍ മൂത്ത ആള്‍ ആണ് എന്‍റെ അച്ഛന്‍. 1948 ഇടവമാസത്തിലെ  ആയില്യം നാളില്‍ ഭൂജാതനായി.കലണ്ടര്‍ ഡേറ്റ് ഒന്നും അച്ഛന് പോലും കൃത്യമായി അറിയില്ല.

ഒരു സാധാരണ കര്‍ഷക കുടുംബത്തിലെ മൂത്ത ആണ്‍തരിയുടെ  തലയില്‍ വന്നു വീഴുന്ന കുടുംബഭാരത്തെക്കുറിച്ച് ഊഹിക്കാമല്ലോ..
താഴെയുള്ള 6  സഹോദരങ്ങളില്‍ ഏകദേശം 20 വയസ്സ് താഴെയുള്ള/പ്രായത്താല്‍ പുത്രതുല്യനായ  ഒരു അനിയന്‍ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ള 5  അനുജത്തിമാര്‍ അടങ്ങുന്ന കുടുംബം കൌമാരപ്രായത്തില്‍ തന്നെ ചുമലിലേറ്റേണ്ടി വന്നു അച്ഛന് .

പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായിരുന്നിട്ടും പത്താംക്ലാസ് ഇല്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ഇല്‍ മാര്‍ക്ക് കുറഞ്ഞു പോയതിനാല്‍ തുടര്‍പഠനം വഴിമുട്ടി. (എന്റെയൊക്കെ കാലത്തിലെ സൗകര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ നല്ല ഉദ്യോഗത്തിലൊക്കെ എത്തണ്ട ആളാണ്‌.. ആ പ്രായത്തിലേ  "PRACTICAL KNOWLDEGE" കാരണം ചിലരൊക്കെ അച്ഛനെ സൂത്രമണിയന്‍ എന്ന് വിളിക്കുമായിരുന്നത്രേ. )


അങ്ങനെ പതിനഞ്ചാം വയസ്സില്‍ അച്ഛന്‍ വീടുവിട്ടു. തമിഴ്.നാട്ടില്‍ ഒരുപാടു സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഹോട്ടല്‍ജോലിക്കാരനായി..വെയിറ്റര്‍/സപ്ലയര്‍ , കുക്ക് എന്നീ വേഷങ്ങളില്‍ .. പാചകം പഠിച്ചത് അങ്ങനെയാണ്.
ഒരുപാട് കഷ്ടപെട്ടിട്ടുണ്ട് അക്കാലത്തൊക്കെ എന്ന് പറയാറുണ്ട്..വല്ലപ്പോഴും  ഭൂതകാലം അയവിറക്കുമ്പോള്‍.

കുടുംബത്തിലെ പറ്റാവുന്ന ചുമതലകള്‍ ഒക്കെ തന്നാലാവും വിധം ഭംഗിയായി കഴിച്ച് അച്ഛന്‍ അമ്മയെ വിവാഹം കഴിച്ച് കുടുംബജീവിതം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്‍റെ മുപ്പത്തിയാറാം  വയസ്സില്‍ !!!

കുറച്ചുകാലം വീടിനടുത്ത് ഒരു ചെറിയ  റെസ്റ്ററോണ്ട് നടത്തി. പേരിട്ടത് സ്വന്തം അനുജന്‍റെ. (ഹോട്ടല്‍ മണികണ്ഠവിലാസ് ,പതിനാറാം മൈല്‍ ,കുണ്ടുവംപാടം.)

പിന്നെ മുഴുവന്‍സമയ കൃഷിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
നെല്ല് ,വാഴ, പച്ചക്കറികള്‍ -പയര്‍ , കയ്പ,വെണ്ട,വഴുതിനങ്ങ,പടവലങ്ങ-മത്തങ്ങ,കുമ്പളങ്ങ,വെള്ളരിക്ക - ഹോ... എന്തൊരു നല്ല  കാലമായിരുന്നു അത്.. എനിക്കന്ന് 8-10 വയസ്സ് കാണും .

അച്ഛന്‍ ഒരു കഠിനാദ്ധ്വാനി ആയിരുന്നു.
 എല്ല് മുറിയെ പണിയെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു പോളിസി.

അതേസമയം മക്കള്‍ക്ക് തന്‍റെ ഗതി വരരുത് എന്നച്ഛന് നിര്‍ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നത്കൊണ്ട്  മക്കള്‍ക്കൊക്കെ അച്ഛന്റെ വക  ട്യൂഷന്‍ വെച്ചിരുന്നു.അതുകൂടാതെ സന്ധ്യാനാമം ചൊല്ലുന്നതിനോടൊപ്പം ഒന്ന് മുതല്‍ 20 വരെയുള്ള ഗുണനപ്പട്ടിക /എഞ്ചുവടി കാണാതെ ചൊല്ലിപഠിക്കണം എന്നായിരുന്നു അച്ഛന്‍റെ കല്പന.

അഞ്ചാം ക്ലാസ്സില്‍ നവോദയ പ്രവേശനപരീക്ഷയ്ക്ക് കണക്കില്‍ ആവെറേജ് മാത്രമായിരുന്ന എന്നെ എട്ടാംക്ലാസ് ലെവല്‍ ലസാഗു -ഉസാഘ ,ശതമാനം ഒക്കെ ദിവസവും  രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി വരെ ഇരുത്തി പഠിപ്പിച്ചത് അച്ഛനായിരുന്നു.

പ്രവേശനം കിട്ടി ഞങ്ങള്‍  മലമ്പുഴയിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ നല്ല ഭാരമുള്ള ഇരുമ്പ്  ട്രങ്ക് ബോക്സ് അച്ഛന്‍  തലയില്‍ ചുമന്നാണ് പോയത് !

എന്ട്രന്‍സ് റിസള്‍ട്ട് വന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ റാങ്ക് വെച്ച് ജെനറല്‍ മെറിറ്റില്‍   എംബിബിഎസ് കിട്ടില്ല എന്നറിഞ്ഞ് നിരാശനായി ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം ആയുര്‍വേദ പഠിക്കണോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു തല പുകയ്ക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛനാണ് "BDS " കൂടെ ഓപ്ഷന്‍ കൊടുത്ത് നോക്ക്.. എന്ന് പറഞ്ഞു "പല്ലിനെപറ്റി  അഞ്ചരക്കൊല്ലം പഠിക്കാന്‍ എന്തിരിക്കുന്നു എന്ന് ഹെസിറ്റെറ്റ് ചെയ്തിരുന്ന എന്നെ വിധിയുടെ  വഴിതിരിച്ചുവിട്ടത് !

സ്കൂള്‍,കോളേജ് പഠനം  കഴിയുന്നതുവരെ "നന്നായി പഠിക്കണം എന്ന് മാത്രമേ അച്ഛന്‍ എന്നോട് ആവശ്യപെട്ടിട്ടുള്ളൂ...
ജോലി ചെയ്ത് തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ "അനാവശ്യമായി " പണം ചെലവാക്കരുത് എന്ന് മാത്രമേ ആവശ്യപെട്ടിട്ടുള്ളൂ .

എന്നിട്ടും ചെറുപ്പത്തിന്റെ ചോരത്തിളപ്പില്‍ ഞാന്‍ ഒരുപാട് തവണ തര്‍ക്കിച്ചിട്ടുണ്ട്. ധിക്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്, അനാവശ്യമായി ദേഷ്യപെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഹൃദയം കൊണ്ട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.

എന്നെ (എല്ലാ അര്‍ത്ഥത്തിലും )
ഇന്ന് കാണുന്ന ഞാന്‍ ആക്കിയ അച്ഛാ ,പ്രണാമം..


എല്ലാ നല്ല അച്ഛന്മാര്‍ക്കും , ലാല്‍ സലാം


എന്‍റെ അച്ഛന്‍ - കിഴക്കെപാട്ട് സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ 






Sunday, 13 May 2018

അമ്മാ - എന്‍റെ എക്കാലത്തേയും മാതൃദിന ഗാനം


അമ്മാ - രഘു ദീക്ഷിത്ത്

ഓ... മാര്‍പോട് എനൈ അള്ളി ചുമന്തായമ്മാ
ഏ .. പാസത്തെ പാലാഹ ഉയിരൂട്ടി വളര്‍ത്തായമ്മാ

എന്‍ കണ്ണീര്‍ സിരിപ്പോട് ഉന്‍ വാഴ്കൈ തൊലൈത്തായ്
നാനിന്‍റ്റു മരമാനേന്‍ നീ താനേ വിതൈത്തായമ്മാ

ഉലകില്‍ ഉലകില്‍ ഉരവ് പല ഇരുക്കും
തുവഴും മനമോ ഉനൈ താന്‍ നിനൈക്കും
തൊലവില്‍ ഇരുന്തും എനക്കായ് നീ തുടിത്തായ്
ഇരവും പകലും എനൈ താന്‍ നിനൈത്തായ്
വീഴുമ്പോതെല്ലാം എനൈ താങ്കിക്കൊള്‍.വായ്
വാന്‍മീത് വീണ്ടും എനൈ യേറ്റ്റിച്ചെല്‍വായ്
മേലേറി പറന്തേനെ ഉന്നാലേ
നാന്‍ ഉന്നൈ മറന്തേനെ
പുകള്‍ തേടി പറന്തോടി പോനേന്‍ അമ്മാ

തനിയോ ഉലകില്‍ തൊലൈയിന്തേന്‍
എനക്കായ് വാഴ്.ന്തേ കിടന്തേന്‍
ഉലകം രസിക്ക പാടല്‍ സെയ്തേന്‍
ഉനക്കോര്‍ പാടല്‍ ഉനൈന്തിട മറന്തേന്‍
ഉനക്കിന്റ്രു പാടിനേന്‍
ഉനൈ പറ്റ്റി പാടിനേന്‍
എന്‍ തവരൈ നാന്‍ ഉണര്‍ന്ത് ഉന്തന്‍ മടി തേടിനേന്‍
ഉന്‍ തന്‍ ഒരു അനൈപ്പ്ക്ക് വിരുതുകള്‍ നിഴറില്ലൈ
നീയില്ലാതെ ഉലകിലിന്റ്രു വെട്ട്രികളില്‍ പൊരുളില്ലൈ
ഇപ്പോതുന്‍ പാദത്തില്‍ കിടക്കിന്‍ട്രേന്‍
മീണ്ടും ഉന്‍ മടിയേറി ഉറങ്കത്താന്‍ പാര്‍ക്കിന്ട്രേന്‍
നീ പാടമ്മാ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



2. ആരാണീ  രഘു ദീക്ഷിത് ?  
അറിയാന്‍ ഈ ലിങ്ക് പിന്തുടരുക >>


http://www.raghudixit.com/ 


Monday, 19 February 2018

അനുഭവങ്ങളുടെ ലെഡ്ജര്‍ - അദ്ധ്യായം ഒന്ന്



കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതേ ദിവസമാണ് ജീവിതത്തെ എന്നന്നേയ്ക്കുമായി മാറ്റി മറിച്ച സംഭവം നടന്നത്.

എപ്പോഴെങ്കിലും  സംഭവിക്കും എന്ന് വിദൂര സ്വപ്നങ്ങളില്‍ പോലും ഇല്ലാതിരുന്ന ദുരന്തം വിധി ഒരുക്കി വെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം കരുതണം.

ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നിട്ടും പതിവില്ലാതെ അന്ന് അതിരാവിലെ  എഴുന്നേറ്റത് എന്‍റെ  would-be യുടെ ഏട്ടന്‍റെ കല്യാണ നിശ്ചയത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ കുടുംബസമേതം കോഴിക്കോട് നടുവണ്ണൂര്‍  പോവാനായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിനടുത്തെ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും രാവിലെ അഞ്ചേമുക്കാല്‍ ന് പെരിന്തല്‍മണ്ണ വഴി കോഴിക്കോട് വരെ പോകുന്ന ദീര്‍ഘദൂര ബസ് ല്‍ കയറി തൃശൂര്‍ എളനാട് നിന്നും അവരുടെ വണ്ടികള്‍ വരുന്ന റൂട്ടിലെ എതെങ്കിലും കോമണ്‍ സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങി അവരോടൊപ്പം തുടര്‍ന്ന് യാത്ര ചെയ്യാനായിരുന്നു പ്ലാന്‍.

രാവിലെ എല്ലാവരും - ഞാനും അച്ഛനും അമ്മയും - പുറപെട്ടപ്പോള്‍ വെറും ഒരു കിലോമീറ്റര്‍ മാത്രം അകലെയുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് മൂന്നുപേരും കൂടെ നടന്ന് പോകാം എന്ന് അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ,

ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് എടുത്ത് അങ്ങനെ നടന്നെത്തുമ്പോഴേക്കും എങ്ങാനും  ബസ് പോയാല്‍ പിന്നെ അടുത്ത ബസ് ഏതാണ്ട് മുക്കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഉള്ളൂ .. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ രണ്ടുപേരും ഞങ്ങളുടെ TVS ജൂപിറ്റര്‍ ല്‍ രണ്ട് ട്രിപ്പായി കൊണ്ടുപോയി സ്കൂട്ടര്‍ സ്റ്റോപ്പില്‍ തന്നെ പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത് വെച്ച് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ എടുത്താല്‍ പോരെ എന്ന്  ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.



ഒടുവില്‍ അങ്ങനെ ചെയ്യാം എന്ന് തീരുമാനിച്ച് ആദ്യം ഞാന്‍ അച്ഛനെ കൊണ്ടുപോയി ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തിയതും എന്‍റെ അനുമാനം ശരി വെക്കുന്ന തരത്തില്‍  ഞങ്ങള്‍ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തുന്നതിന്റെ  ഏതാനും സെക്കന്‍റുകള്‍ മുന്നേ ബസ് ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റോപ്പ്‌ വിട്ടു പോയി എന്നറിഞ്ഞു.

അച്ഛന്‍ അപ്പോഴേ പറഞ്ഞതായിരുന്നത്രേ* " സാരമില്ല .. ഇനി അടുത്ത ബസിന് പോവാം " എന്ന് . ( *അപകടത്തിന് ശേഷം തലേന്ന് രാത്രി ഏതാണ്ട് എട്ടു മണി ക്ക് ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ എന്റെ കൃത്യമായ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു . തലയ്ക് ക്ഷതം തട്ടുമ്പോള്‍ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ് താനും )


എന്നാല്‍ ഞാന്‍ വിടുമോ ?
ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും നിറുത്തി പോകുന്ന ബസിനെ പിന്തുടര്‍ന്നു പിടികൂടാന്‍ സ്കൂട്ടറില്‍ എളുപ്പം സാധിക്കും എന്നതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നേരെ കത്തിച്ചു വിട്ടു.

പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ വെറും  രണ്ട് കിലോമീറ്റര്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വായില്ല്യാം കുന്ന് അമ്പലം ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍  ദേ നിക്കണ് നമ്മുടെ ബസ്!!



ഞാന്‍ അപ്പൊ തന്നെ അച്ഛനെ അതില്‍ കയറ്റി വിട്ട്  , ഞാനും അമ്മയും  പിന്നാലെ വന്നോളാം എന്ന് പറഞ്ഞു.  ഇതേപോലെ ഞാനും അമ്മയും ബസിനെ ഫോളോ ചെയ്ത് വന്നു കേറാം എന്ന് സ്വതേ വെപ്രാളക്കാരനായ ഞാന്‍ കരുതിക്കാണണം .


അവിടെയാണ് ആദ്യത്തെ പിഴവ് പറ്റിയത് എന്ന് എനിക്കിപ്പോള്‍ ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.

എന്തായാലും ഞാന്‍ ഈ തീരുമാനം മനസ്സില്‍ വെച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി അമ്മയെ പിക്ക് ചെയ്ത് വായില്യാംകുന്നെത്തിയപ്പോഴേക്കും
സ്വാഭാവികമായും ബസ് കൂടുതല്‍ ദൂരം കവര്‍ ചെയ്തിരുന്നു (> 6 കിലോമീറ്റര്‍ ).
എന്ന് വെച്ചാല്‍ അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്തിന് അടുത്ത്    അപ്പോള്‍ത്തന്നെ ബസ് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു!!! )



ആദ്യമേ തോറ്റ ഒട്ടപന്തയത്തിലാണ് ജീവിതം പണയം വെച്ചത് :( :(


എന്തായാലും അച്ഛന്‍ കയറിയ അതേ  ബസിനെ പിന്തുടര്‍ന്ന് അതില്‍  തന്നെ കയറാനുള്ള അമിതാവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ വരുത്തി വെച്ചതാണീ ദുരന്തം എന്ന് സ്വയം പഴിച്ച് ഒരുപാടു നാള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സംഭവിച്ചത് എന്താണെന്ന് അറിയുകയും മനസ്സിനെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഉമിത്തീയില്‍ നിന്ന് വലിച്ചു പുറത്തിട്ടകയും ചെയ്തത്.

അപകടം നടന്നത് മംഗലാംകുന്ന് ജങ്ക്ഷന്‍ ബസ് സ്റ്റോപ് ന് ഏതാണ്ട് 100 - 200 മീറ്റര്‍ മുന്‍പായിരുന്നു.

ഒരേ ദിശയില്‍ വന്നിരുന്ന ഒരു ബൈക്കുമായാണ് ഞാനും അമ്മയും സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന TVS ജൂപിറ്റര്‍ ഇടിച്ചത് എന്നും ബൈക്ക് ഓടിച്ചിരുന്നത് അതിരാവിലെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ചിക്കന്‍ വാങ്ങാന്‍ വേണ്ടി വന്ന ഒരു പയ്യന് ആയിരുന്നു എന്നും ആദ്യമേ കേട്ടിരുന്നു 

എന്നാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിച്ച പരിക്കുകളുടെ പ്രകൃതം വെച്ചാല്‍ അങ്ങനെ സംഭിച്ചത് എങ്ങനെ എന്ന് തോന്നിപോകുന്ന അത്ര കഠിനവും. നേരെ എതിര്‍വശത്ത് നിന്നായിരുന്നു എങ്കില്‍ , it made more sense.

അതെന്ത് തന്നെയായാലും , ഇടിയുടെ ആഘാതത്തില്‍ സ്കൂട്ടര്‍ പെട്ടെന്ന്‍ മറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം . ഞങ്ങള്‍ താരതമ്യേന കൂടിയ വേഗത്തില്‍ യാത്ര ചെയ്തതും  പരിക്കുകളുടെ തീവ്രത കൂടാന്‍  കാരണമായിട്ടുണ്ടാവാം.

പയ്യന്‍ തലയ്ക്ക് നേരിയ ക്ഷതം പറ്റിയതിനാല്‍ 4 - 5 ദിവസത്തെ ആശുപത്രിവാസത്തിന് ശേഷം സാധാരണജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി .

ഞാന്‍ (എപ്പോള്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോളും ഹെല്‍മെറ്റ്‌  ഇട്ടേ പോകൂ എന്ന നിര്‍ബന്ധബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ) പതിവുപോലെ ഹെല്‍മെറ്റ്‌ ഇട്ടിരുന്നതിനാല്‍ ഈ കഥ പറയാന്‍ ഇതുപോലെ ബാക്കിയായി.

അമ്മ ............ :'(



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഏതാണ്ട് ആറുമണിക്ക്  അപകടം നടന്ന്‍ ഒരു മണിക്കൂറോളം  ഞങ്ങള്‍ പാതയോരത്ത്  ആ വഴി പോയ യാത്രക്കാരാലോ പോലീസിനാലോ  അടിയന്തിരമായി ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിക്കപ്പെടല്‍ (EMERGENCY HOSPITALIZATION) എന്ന പ്രാഥമിക ചികിത്സാ കടമ്പ പോലും  കടത്തപ്പെടാതെ കിടന്നു.

അപകടസ്ഥലത്ത് ഓടിക്കൂടിയ  എല്ലാവരും പോലീസ് വരട്ടെ എന്ന് കാത്തുനിന്നു. ( അമ്മ സ്വര്‍ണ്ണാഭരണങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഇട്ടിരുന്നതിനാല്‍ ആകാം.. അല്ലെങ്കില്‍ വെറുതെ വഴിയെ കൂടെ പോണ പാമ്പിനെ എടുത്ത് തോളില്‍ ഇടുന്നത് എന്തിനാ എന്ന നാട്ടിന്‍പുറത്ത്കാരുടെ  സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി അടങ്ങിയിരിക്കല്‍ നയം കൊണ്ടാവാം )

അതുവഴി പോവുമ്പോള്‍ അപകടം കണ്ട്  തങ്ങളുടെ വാഹനം നിര്‍ത്തി ഞങ്ങളെ  ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞ   ചില സുമനസ്സുക്കളായ   യാത്രക്കാരെ  നല്ലവരായ നാട്ടുകാര്‍ തന്നെ തടഞ്ഞത്രേ
"ഞങ്ങള്‍ പോലീസ് നെ വിവരമറിയിചിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ഇപ്പൊ വരും. നിങ്ങള്‍ എന്തിനാ വെറുതെ.............. "

പോലീസാകട്ടെ ആ ദിവസം തന്നെയുള്ള പരിയാനമ്പറ്റ പൂരത്തിന്‍റെ അധിക ചുമതലകള്‍ ഉള്ളതിനാലാകാം കൃത്യം ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞെത്തി മാതൃകയായി.

അതിനുള്ളില്‍ ഇത് വരെ പേരറിയാത്ത ഒരു ചേട്ടന്‍ നാട്ടുകാരുടെ സ്നേഹമസൃണമായ ഉപദേശങ്ങള്‍ ഒന്നും വക വെയ്ക്കാതെ ഞങ്ങളെ സ്വന്തം വാഹനത്തില്‍ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിച്ചു.

പക്ഷേ അതിനകം തന്നെ സംഭവിക്കാവുന്നതില്‍ ഏറ്റവും ക്രൂരമായത് സംഭവിച്ച് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

K. വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചര്‍ 
ജി യു പി സ്കൂള്‍ , കടമ്പഴിപ്പുറം 
പാലക്കാട് 






-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
അദ്ധ്യായം രണ്ട് : അതിജീവനത്തിന്‍റെ നാളുകള്‍